Waar Bloc meets BloG en waar mijn creativiteit de vrije loop krijgt. Een kijkje in mijn eigen dromerige wereldje!

30 mei 2022

Uncharted Territory

It’s like we’re in uncharted territory …

Letterlijk: niet in kaart gebracht gebied. Geen map, geen route, een niemandsland. De woorden in Kensington’s nummer pakken me. Want ik geloof dat ik me daar nu bevind.

We leven en denken graag vooruit. In stappen, in doelen en het liefst ook met een stukje comfort op de weg daar naartoe. Je vinger op de kaart, wijzend van A naar B. Hier bent u nu; hier wilt u naartoe (oh ja? Is dat zo?).

Maar soms blijkt die veilige route eigenlijk niet veilig meer. Omdat je van binnen voelt dat het anders mag. De prachtige geplaveide weg waarop je loopt, blijkt een cirkelvorming ommetje te zijn. Waar absoluut niets maar dan ook niets mis mee is. Maar in de verte lonkt een verwilderd gebied, waar stekelige planten kronkelen en woeste struiken het zicht soms verhinderen. Maar er stroomt water, er is zon en er is leven.

Dit leven riep jou al een tijdje. Vriendelijk, respectvol en zachtjes, want het wilde je rustig wakker maken. Uit eigen beweging ontdekken. Je eeuwig twijfelende ‘ik’ bracht je nog vaak in verwarring. “Wat als ik de routekaart volledig kwijtraak? Of wanneer ik nooit op mijn bestemming aankom? Blijkt het zometeen gewoon een fata morgana te zijn.” Maar de roep werd luider. Heel langzaam maar zeker begonnen je voeten als vanzelf te stappen. De kiezels van het geplaveide pad nog in de sporen van de voetzolen, als herinnering.

En nu dus Uncharted Territory. Een plek voor ruimte en voor alles en niets te verliezen tegelijkertijd. Unheimish? Soms wel. Oncomfortabel? Give me a break. Soms hollen, dan weer stoppen. En soms kom je ogen tekort. Kijk je rond of je iets ziet dat doet denken aan toen, of een sneak preview geeft van straks.

Maar er is niets. Of juist alles. De enige zekerheid is het ‘nu’. Aftastend, maar niet meer schoorvoetend stap je door. De moed, in dit geval wél op een positieve manier, in de schoenen gezonken.